Kanada wkroczyła w XX w. jako kraj względnie zamożny i rozwinięty. Za premierostwa Wilfrida Lauriera intensywnie rozbudowywano sieć kolejową, która w 1914 r. połączyła w końcu oba wybrzeża. Choć zaczęto nawiązywać stosunki dyplomatyczne z resztą świata, o polityce międzynarodowej decydowała przede wszystkim Wielka Brytania. Kanadyjczykom coraz bardziej nie podobało się to, że rządzi nimi niewielka wyspa oddalona o tysiące mil. Nastroje te pogłębiło jesz-cze fiasko rozmów w sprawie granic Alaski. Aby rozstrzygnąć spór między USA a Kanadą co do przebiegu granicy między Alaską a Jukonem, powołano komisję składającą się z trzech Amerykanów, trzech Kanadyjczyków i jednego ministra brytyjskiego. Amerykanie przedstawili propozycję, która wyraźnie była korzystniejsza dla ich kraju. Brytyjczyk lord Alvertone popart ją. co Kanada uznała za zdradę swych interesów i jeszcze jeden dowód brytyjskiej dwulicowości. Polityka imigracyjna Kanady faworyzowała Anglosasów, dlatego nowi koloniści przybywali głównie z Wielkiej Brytanii. Skala tego napływu była jednak zbyt mała i ogromne połacie kraju, zwłaszcza na zachodzie, pozostawały niezaludnione. Minister ds. interioru w rządzie Lauriera, Clifford Sifton, zainicjował wielką kampanię reklamową, której celem było przyciągnięcie na prerie osadników z innych krajów europejskich.