Kanada to drugie co do wielkości państwo świata, rozciągające się na długości 5500 km od Oceanu Atlantyckiego do Pacyfiku i szerokości 4600 km od północnego krańca Wyspy Ellesmere'a do granicy ze Stanami Zjednoczonymi. Ten ogromny kraj nie jest zaludniony w całości - aż 89% ziem nie ma stałych mieszkańców. Zgoła inaczej wygląda sytuacja na obszarach miejskich, głównie w Ontario. Quebecu i Kolumbii Brytyjskiej, gdzie w dużych ośrodkach, oddalonych najwyżej o kilka godzin jazdy od południowej granicy, żyje niemal 80% Kanadyjczyków. O obliczu Kanady w dużej mierze decydują trzy wielkie metropolie: Toronto, Montreal i Vancouver, które w ciągu wieków budziły rozmaite komentarze. Na przykład o Toronto Charles Mackay w 1859 r. twierdził, że "ma w sobie coś jankeskiego (...) ambitne, agresywne, rzutkie i konkretne". Z drugiej strony Montreal "przywodzi na myśl elegancko zbudowane europejskie miasto sporej wielkości, z nowoczesnymi udogodnieniami i architekturą na wpół francuską, na wpół angielską". Jeszcze inny jest Vancouver, który nie szuka inspiracji ani w Ameryce, ani w Europie. Kanada dzieli się na dziesięć prowincji i trzy terytoria. Nowa Fundlandia i Labrador leżą najdalej na wschodzie, nad północnym Atlantykiem, Wyspa Księcia Edwarda jest najmniejsza, Nowa Szkocja to półwysep połączony wąziutkim pasem ziemi ze stałym lądem, łagodnie pofałdowany Nowy Brunszwik ma niemal idealnie prostokątny kształt, Quebec i Ontario ze swymi wielkimi miastami są najbardziej znane (choć naftowa Alberta szybko je dogania), a w krajobrazie Manitoby i Saskatchewan dominują prerie. Rudyard Kipling najbardziej zachwycał się czystym powietrzem i Pionierskim duchem Kolumbii Brytyjskiej, pisząc w 1908 r., że jest to "odpowiednia ziemia dla człowieka energicznego. Nie jest też zła dla próżniaka". Energii na pewno potrzeba, by zwiedzić trzy kanadyjskie terytoria: Jukon, Terytoria Północno-Zachodnie oraz, niedawno utworzone, Nunavut. Można tam też trochę poleniuchować. zresztą jak wszędzie w Kanadzie.